Rakkan's Blog

รีวิวนี้เราเขียนขึ้นเพื่อ เก็บไว้เป็นความทรงจำ ในรูปแบบลายลักษณ์อักษร และเหตุผลอีกข้อคือ  เรา อยากแบ่งปัน ให้คนที่ไม่สามารถไปคอนฯได้เข้ามาอ่านกัน วันเสาร์ที่ 5  กรกฎาคม 2557 วันเปิดจองบัตรอย่างเป็นทางการ ก่อนหน้านี้สักสองสามวัน ค่ายเพลงชื่อดังอย่าง Sony และบริษัทที่มีอิทธิพลต่อวงการอีเวนท์ต่างๆ อย่าง BEC TERO ทำให้ไดเรกชั่นเนอร์ไทยตื่นเต้นกันไม่น้อยกับประกาศที่ว่า "One Direction มาไทยเดือนมีนาปีหน้า!"  ซึ่งเรียกได้ว่าจองบัตรกันข้ามปีเลยทีเดียว ( EDITED ในปี 2026 -- อห ธรรมเนียมการจองบัตรคอนข้ามปีมันเริ่มมาตั้งแต่ตอนนี้เลยป่ะเนี่ย ) ไดเรกชั่นเนอร์อย่างเราก็ดีใจจนแทบร้องไห้ อีกทั้งยังกรีดร้องลั่นรถทันทีที่รู้ข่าวจนพ่อเลิกคิ้วใส่  ไม่นึกเลยว่า 4 ปีที่เป็นแฟนคลับวงนี้ ในที่สุดก็จะมีวันที่ 1D รู้จักประเทศไทย และจะมาเล่นคอนเสิร์ตืที่ไทยแล้ว แถมยังขึ้นราชมังอีก  ณ วันกดบัตร เราตื่นเช้ามากๆ ตื่นเช้ากว่าตอนไปโรงเรียนด้วยซ้ำ พ่อเราก็ใจดีและเข้าใจว่าความรักที่เรามีต่อศิลปินมันยิ่งใหญ่ขนาดไหน เลยขับรถไปส่งที่ Major Cineplex สาขาเซนทรัลแอร์พอ...

เมื่อยื่นโครงการ Active Recruitment ไป อีกประมาณ2-3อาทิตย์ถัดมาทางภาควิชาก็ส่งอีเมลมาบอกว่าเราเป็นผู้มีสิทธิ์สอบสัมภาษณ์  /ตื่นเต้นแปป ( ห่างหายจากการถูกสัมภาษณ์มานานมาก ขอสารภาพว่าตอนที่ต้องไปสอบสัมภาษณ์โควต้ามช เราตื่นสายพอดี 5555 ส่วนสถาบันเทคโนโลยีไทยญี่ปุ่น เราจองตั๋วเครื่องบินผิดวันเลยทำให้ไม่ได้ไปสอบ --โดนพ่อด่าเลยทีเดียว)  งั้นเข้าเรื่องดีกว่าโน้ะ ! เรามาถึงบางมด สถานที่ที่คุ้นเคยในเวลาเฉียดฉิวกับที่พี่เค้านัดไว้  ทันทีที่ลงมาจากแท๊กซี่-เท้าเหยียบตึกแดง รุ่นพี่ปีหนึ่งก็ปรี่เข้ามาถามเราว่า "น้องรักกัลป์ รึเปล่าครับ" "ค่ะ" "รีบเลยครับ ใกล้ถึงคิวน้องแล้วครับ" กำ หลังจากที่โดนพี่คนนั้นพามานั่งในห้องสี่เหลี่ยมเพื่อรอสอบสัมภาษณ์ในคิวถัดไป ก็มีพี่ผู้หญิงชั้นปี 1 หลายๆคนมาชวนเราคุยเพื่อคลายเครียด แต่ทำไมหนูรู้สึกเครียดกว่าเดิม T_T AR รอบนี้มีผู้หญิงแค่สองคน แต่เหมือนว่าอีกคนจะไม่มา ดังนั้นวันนี้จึงเหลือเราที่เป็นเด็กผู้หญิงคนเดียว และอีก12คนนั้นเป็นเด็กผู้ชาย  "น้องสมัครภาคอินเตอร์ใช่มั้ย" "ค่ะ...

moments-one direction Shut the door Turn the light off I wanna be with you I wanna feel your love I wanna lay beside you I cannot hide this even though I try ปิดประตู ปิดไฟ อยากจะอยู่กับเธอ อยากจะสัมผัสถึงความรักจากเธอ อยากเอนกายลงเคียงข้างเธอ แม้ว่าจะพยายามซักเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถซ่อนความรู้สึกเหล่านี้ได้เลย Heartbeats harder Time escaped me Trembling hands touch skin It makes this harder And the tears steam down my face หัวใจเต้นกระสับกระส่ายขึ้นเรื่อยๆ เวลาผ่านไปไวราวกับมันจะหนี มือทั้งสองข้างสั่นสะท้าน มันยากเหลือเกิน ใบหน้าของฉันก็เต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่เอาแต่ไหล If we could only have this life for one more day If we could only turn back time ถ้าเกิดว่าเรามีเวลาเพิ่มขึ้นอีกแค่วันเดียว เพียงแค่ย้อนเวลากลับไปได้เท่านั้น  You know I'll be Your life, your voice, your reason to be 'My love, My heart' is breathing for this Moment in time I'll find the words to say Before you leave me today ฉันจะเป็นลมหายใจ...

สวัสดีผู้อ่านทุกท่านอีกรอบนะคะ ในพาร์ทนี้ก็จะมาตอบคำถามสำคัญที่ถามกันเข้ามาว่า "ได้อะไรจากการไปเยอรมนี ?" อืม...... กี้ว่ากี้ได้อะไรกลับมาเยอะมากเลยทีเดียว การไปเยอรมนีในระยะเวลาสั้นๆทำให้กี้ได้โตขึ้น ไม่ได้โตในลักษณะที่มีพัฒนาการด้านร่างกายนะคะ แต่'โต' ในที่นี้นี่หมายถึง สภาพจิตใจและความรับผิดชอบต่อตนเองรวมไปถึงสังคมที่มีมากขึ้นค่ะ จากการที่กี้ไปอยู่ที่นั่นทำให้กี้ต้องทำอะไรด้วยตัวเองหลายอย่างเยอะมาก หลักๆที่เห็นภาพชัดที่สุดเลยก็คือการได้ไปโรงเรียนด้วยตัวเอง เพราะปรกติเวลาอยู่ไทย พ่อแม่จะขับรถไปส่งกี้ตลอดเลย.. ทุกๆเช้าในวันธรรมดา กี้ตื่นนอนตอนหกโมง ไปอาบน้ำ กินซีเรียลแล้วก็ออกบ้านพร้อมโฮสเพื่อปั่นจักรยานไปยังสถานีรถไฟ เส้นทางจากบ้านไปโรงเรียนในเยอรมนีนั้นต้องออกจากบ้านให้ตรงเวลาเพื่อไปให้ทันรถไฟ (เพราะพลาดแล้วพลาดเลย) พอนั่งได้ขบวนนึงก็จะต้องลงสถานีนึงเพื่อเปลี่ยนเส้นทางการโดยสารรถไฟกว่าจะถึงโรงเรียนก็ใช้เวลาประมาณ 15 นาทีค่ะ พอถึงสถานีโรงเรียนแล้ว เราก็จะต้องเดินเท้าต่อไปอีกประมาณเกือบๆ 2 กิโลเมตร  ปรกติแล้วโรงเรียนจะเข้าตอน 8.40 น. แต่กว่าจะถึงโรง...

หลังจากเขียน 'การเดินทางของเด็กไทยทั้งหก' จบไปแล้วสี่ตอน ก็พบว่ามีผู้อ่านเข้ามาเยี่ยมชมกันมากมาย ไม่ว่าจะเป็นคนในครอบครัว  เหล่าเพื่อนต่างโรงเรียน พี่ๆน้องๆบนทวิตเตอร์และคนรู้จักหลายๆคน ..... ถ้อยคำบางสำนวนอาจจะอ่านแล้วดูติดๆขัดๆ ก็ขออภัยนะคะ แต่รับร้องว่ากี้จะปรับปรุงวิธีการเขียนให้ดียิ่งๆขึ้นไปอีก มีหลายคำถามที่ก่อนไปเยอรมนีว่า "ทุนนี้เป็นขององค์กรอะไร" "ทำไมได้ไปแค่เดือนเดียวเองหล่ะ" "ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่" "ต้องกลับมาใช้ทุนไหม" ฯลฯ ..... ทำให้กี้รู้สึกอยากเขียนตอนพิเศษของบทความเรื่องเยอรมันขึ้นมาอีกครั้ง ขอตอบทีละคำถามละกันนะคะ - เป็นทุนของโรงเรียนที่ร่วมมือระหว่างสถาบันเกอเธ่ สถาบันทางภาษาเยอรมันที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยและองค์กร UNESCOค่ะ ขออธิบายก่อนว่าโรงเรียนกี้มีอภิสิทธิในเรื่องทุนอยู่สองโครงการก็คือ  โครงการแรก: โรงเรียนความร่วมมือแห่งอนาคต Schulen: Partner der Zukunft (PASCH) โรงเรียนพิงครัตน์เป็นหนึ่งใน ๑๐ โรงเรียนในประเทศไทยที่ได้รับทุนการศึกษาจากองค์กรแลกเปลี่ยนทางการศึกษาแห่งสหพันธรัฐเยอรมนี (DA...

เครื่องบินลอยตัวอยู่ในน่านฟ้าเหนือมหาสมุทรขนาดใหญ่ นำไปสู่อนาคตสามชั่วโมงนับจากตำแหน่งที่เราจากมา  ถึงแม้ตัวเครื่องจะมุ่งตรงไปยังหนทางข้างหน้า แต่จิตใจของพวกเราทั้งหกคงยังคงอยู่ที่เดิม ณ ประเทศเยอรมนี  สาวๆยังคงซึมอยู่ ในขณะที่เด็กหนุ่มสองคนนั่งเงียบๆ (นึกถึงการกลับไปแล้วเจองานโรงเรียน เจอบ้านเมืองไร้ระเบียบวินัย เจอสภาพอากาศอันไม่น่าภิรมย์แล้วคงจะดีใจที่จะได้กลับบ้านอยู่หรอก! )  อาหารมื้อแรกบนเครื่องบินได้ถูกจัดการเรียบร้อยภายในเวลารวดเร็ว ถึงจะไม่มีอารมณ์ทำอะไร แต่เรื่องกินก็สำคัญ .. เนื้อนุ่มๆอบราดซอส พร้อมบล๊อคโคลี่ แครอทและมันฝรั่งต้ม (แน่นอนว่าเป็นเมนูที่กี้สั่ง) "ป่านนี้พวกนั้นจะทำอะไรอยู่วะ" "ก็คงกลับบ้านไปนอนร้องไห้คิดถึงพวกเราอยู่แหละมั้ง" นนท์พูดเล่น แต่ประโยคนั้นกลับทำให้พิมพ์ยิ่งซึมมากขึ้น กี้ถอนหายใจพร้อมกับดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ที่นั่นก็ประมาณบ่ายสองโมงแล้ว ลาวี่จะร้องไห้เหมือนที่นนท์บอกไหม เหล่าแม่ๆของพวกโฮสจะปรีบตัวได้รึยังว่าเย็นวันนี้ไม่มีเด็กไทยนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวเย็นด้วยกันแล้ว ทุกคนกำลังทำอะไรอยู่นะ ? เพิ่งจากกันไม...

เวลาล่วงเลยจนกระทั่งถึงวันที่สามสิบ เดือนตุลาคม นี่เป็นพาร์ทที่ไม่อยากเขียนมากที่สุดเลย เพราะนึกแล้วอดเศร้าไม่ได้ แต่ยังไงก็ต้องเขียนให้จบๆเพื่อให้บทความเรื่องนี้มีจุดสิ้นสุดของมัน . . . ตำบล แกรเฟลฟิง,มิวนิก, ประเทศเยอรมนี เวลา 7.00 น. กี้สำรวจไปรอบๆห้องเพื่อดูว่ามีอะไรตกค้างอีกหรือไม่ ก่อนที่จะรูดซิปกระเป๋าเดินทางสีชมพูใบใหญ่ที่วางอยู่บนพื้นห้อง ในใจก็ได้แต่หวังว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง เมื่อคืนกี้แทบไม่ได้นอนเลย กว่าจะกลับถึงบ้านหลังจากที่ไป Salzburg (ออสเตรีย)ก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่าๆ อาบน้ำเสร็จก็นั่งคุยกับลาวี่ถึงเที่ยงคืน จากนั้นก็กลับเข้าห้องจัดของใส่กระเป๋า คุยกับคนที่ไทยจนถึงตีสองตีสาม กี้ก็ยังคงนอนไม่หลับ.. อย่างไรก็ตาม .....อยู่บนเครื่องมีเวลาให้นอนอีกเยอะ กี้ลากกระเป๋าออกมาจากห้อง พร้อมกินอาหารเช้ามื้อสุดท้ายที่บ้านสีขาวหลังนี้ ฟิลิปป์ น้องชายลาวี่ในวัยสิบห้าปียังไม่ตื่น ส่วนพ่อของลาวี่นั้น ตอนนี้เขาอยู่ที่แฟรงค์เฟิร์ต กำลังทำงานอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับวิศวกรรมไฟฟ้า ในเวลานี้จึงเหลือแค่แม่และลาวี่ที่ตื่นแต่เช้าเช่นกันเพื่อไปส่งกี้ที่สนามบิน แม่ลาว...

จากไทยสู่เมืองโดฮา,ประเทศกาตาร์ ยินดีต้อนรับสู่เที่ยวบิน Qatar Airways อีกครั้ง ในพาร์ทนี้ จะขอเล่าประสบการณ์เที่ยวบินสู่อดีต. . . เที่ยวบินที่ไปสู่ประเทศซึ่งช้ากว่าไทย 2-3ชั่วโมง ณ ท่าอากาศยานนานาชาติโดฮา ประเทศกาตาร์ เวลา 23.35 น. เครื่องบินค่อยๆไถลไปตามรันเวย์พร้อมๆกับบนจอที่กำลังฉายภาพโฆษณาโปรโมทเมืองโดฮาโดยได้นักเตะทีมบาซาร์มาเป็นนักแสดง ตัดไปเป็นเสียงของกัปตัน เป็นสัญญาณบ่งบอกว่า เราถึงเมืองหลวงของประเทศกาตาร์เรียบร้อยโดยสวัสดิภาพ เด็กไทยนำสัมภาระลงมาจากช่องเก็บเหนือเบาะ แล้วเตรียมพาส์ปอร์ตและตั๋วในซองจดหมายประทับตราโรงเรียนมาถือไว้ในมือ ก่อนที่จะออกลงไปทางบันไดเพื่อขึ้นรถบัสซึ่งจะพาเราเข้าไปสู่อาคารผู้โดยสาร ร้อน  อากาศที่นี่ไม่ได้ต่างอะไรจากที่กรุงเทพมากเท่าไหร่  แต่ด้วยความที่อยู่ในความเย็นบนตัวเครื่องมาเกือบๆหกชั่วโมง จึงอดไม่ได้ที่แต่ละคนจะบ่นว่าร้อน พอถึงข้างในตัวอาคาร พวกเราก็ไปต่อแถวตรวจกระเป๋าของช่องผู้โดยสารต่างชาติทันที กี้ ยืนรอคนข้างหน้าอย่างสลึมสลือ ปรกติก็ตาตี่อยู่แล้ว นี่บวกด้วยความง่วงที่หลับๆตื่นๆตลอดการเดินทาง แทบจะไม่เห็นภาพที่ปร...